ΑΛΛΑΓΗ

 

Πάρε ανάσα. Θα σου χρειαστεί. Να θυμάσαι πως κάθε αλλαγή είναι παράξενη. Θα ‘ναι σαν να φοράς τα παπούτσια σου κάθε μέρα ανάποδα. Δεν θα μοιάζει με τίποτα που να ξέρεις. Κι όπως βγαίνεις κάθε πρωί  απ’το σπίτι θα βλέπεις διαφορετικά, ακόμα κι αν τα πράγματα γύρω σου είναι τα ίδια. Κι έτσι στην αρχή, θα νιώθεις ένα μικρό τσίμπημα, μια μικρή ενόχληση αλλά μετά κάθε ανάσα θα πονάει λιγότερο μέχρι να γίνει η αλλαγή συνήθεια. Για να αντέχεις μονάχος και να βρίσκεις το κουράγιο να ψάχνεις νέα πράγματα, άλλα μάτια, πιο καθαρά βλέμματα.

Μουσείο Σύγχρονης Κυπριακότητας

Διαβάστε το! Αξίζει τον κόπο!

Μουσείο Σύγχρονης Κυπριακότητας

Hurt

what have I become?

my sweetest friend everyone I know goes away in the end

and you could have it all my empire of dirt

I will let you down

I will make you hurt

I wear this crown of thorns upon my liar’s chair

full of broken thoughts

I cannot repair

beneath the stains of time the feelings disappear

you are someone else

I am still right here

what have I become?

my sweetest friend everyone I know goes away in the end

and you could have it all my empire of dirt

I will let you down

I will make you hurt

if I could start again a million miles away

I would keep myself

I would find a way

Johnny Cash

Το Σαλάμι

Αχ πόσο μου αρέσκουν τα τραούθκια που σου αφήνουν ρε παιδί μου ένα χαμόγελο στα χείλη. Μεν σου πω κάποια κάμνουν σε να γελάς στο γραφείο τζαι να σε θορούν οι άλλοι παράξενα!!! Σαν τούτο ας πούμε….

Εντός των τειχών

Νοέμβρης μήνας, λίγο πριν τις γιορτές. Χριστούγεννα πάλι και η Λευκωσία έχει βάλει τα καλά της, σαν κοριτσάκι που το ‘χουν ντύσει οι γονείς του για το μεγάλος γεγονός, ένα γεγονός που ποτέ δεν κατάλαβα τη σημασία του θρησκευτικά τουλάχιστον…

Η Λευκωσία ξεκίνησε να αλλάζει σκληροπυρηνικά, όπως λέει και ένας φίλος. Αν κατέβεις κέντρο, Σάββατο βράδυ και μπεις εντός των τειχών θα ανακαλύψεις μια άλλη πόλη. Στην πόλη αυτή, οι άνθρωποι ντύνονται πολύχρωμα και κανείς δεν μοιάζει κανενός.

Street party, funky jazz, rap να παίζει…Δεν υπάρχει νόημα να προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις αυτό που συμβαίνει στα «εξάρχεια» της Λευκωσίας στα πάρτι του δρόμου (Πόσο βαρετά κοινότυποι γίνονται αυτοί που δανείζονται ξενόφερτες καταστάσεις και ονομασίες από μια χώρα όπως η Ελλάδα που μόνο μητέρα δεν είναι πλέον…). Δεν μπορείς να περιγράψεις, μην μπεις στο κόπο..Μπορείς απλά να αράξεις, να ακούσεις, να παρακολουθήσεις, να συμμετέχεις κάπου εκεί στα σκαλιά της πλατείας εντός των τειχών…

Εκεί δεν υπάρχουν περιορισμοί, δεν τηρούνται οι κοινωνικές συμβάσεις, κώδικες δεοντολογίας, επικοινωνίας και συμπεριφοράς. Δεν τηρείται κανένα κοινωνικό ή άλλο συμβόλαιο γιατί εκεί δεν υπάρχει επιτρεπτό, σωστό ή λάθος. Τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο και τίποτε δεν είναι μονοδιάστατο. Μπορείς να είσαι αυτός που είσαι αρκεί να σέβεσαι αυτόν που είναι δίπλα σου και το χώρο γύρω σου. Εκεί υπάρχει χώρος για όλους, υπάρχει χώρος για το διαφορετικό, το αποκλίνων, το αναίτιο, το ακατάληπτο, το επαναστατικό, το αντικατασταλτικό, το αντισυμβατικό..Υπάρχει χώρος για αυτούς που θέλουν να ζήσουν μια ζωή μακριά από τείχη ακόμα κι αν επιλέγουν να ζήσουν στην πόλη εντός των τειχών…

Δεν ξέρω αν βλέπω τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις…Έτσι κι αλλιώς, είναι φορές που η πραγματικότητα δεν είναι η σωστή διάσταση…

Μερικές φορές νιώθω

σαν το σκυλάκι στην άκρη του δωματίου που περιμένει να του δώσουν σημασία, να το χαϊδέψουν.